shadow

திட்டச் செலவுகளே நாட்டின் உற்பத்தியையும், சுயச்சார்பையும், வேலைவாய்ப்பையும் உருவாக்கக் கூடியவை,. வறுமை ஒழிப்பிற்கு, வேலை வாய்ப்பெனில், அதற்கான மூலதன மிகுதலும், நாட்டின் வளத்தை அதற்காகப் பயன்படுத்தலும் தான்.

ஆனால் கடன் சுமை (Fiscal Deficit)ஐக் குறைக்க, வெட்டிக் குறைக்கப்பட்டது. திட்டச் செலவுகளே மொத்த திட்டச் செலவு ஒதுக்கீட்டில், மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கீடு போக, எஞ்சியவை மத்திய திட்டச் செலவாகும். மத்திய பொதுத்துறை நிறுவனங்களோ திட்டச் செலவினத்தின் பெரும்பகுதியையேற்கின்றன. இதனை ஒப்பிட்டால், தனியார் துறைய்ச் சார்ந்து நிற்கும் அரசுகளின் கொள்கைப் போக்கை நாம் கணிக்க முடியும். கடந்த காலங்களில், பொதுத்துறை நிறுவனங்களே தொடாந்து புதிய மூலதனங்களை உருவாக்கி வந்துள்ளன. மத்திய அரசின் ஒதுக்கீட்டுக்கு இணையாக இந்நிறுவனங்கள் அதன் மீதான முதலீட்டுக்கு வருவாயை அளித்துள்ளன. 14-15 ல் திருத்தப்பட்ட மூலதனச் செலவு 4,26,811 கோடி. இதில் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்களிப்பு 2,37,045 கோடியாகும். மத்திய அரசு 1,8+9,765 கோடியே செலவழித்துள்ளது. ஆனால் 14-15 பட்ஜெட் திட்ட மதிப்பீட்டில், 1,07,000 கேடியை வெட்டிக குறைத்து தான் (Fiscal deficit) குறைக்கப்பட்டுள்ளது. குறைக்கப்பட்ட திட்டச் செலவில் மாநிலங்களுக்கான ஒதுக்கீட்டில் 60,000 கோடி குறைந்த போயிற்று. திருத்தப்பட்ட இந்த மாநில வருமாண்டில் மேலும் 74,000 கோடி வெட்டப்பட்டுவிட்டது.

எதிர்மறையாக மத்திய பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் நடப்பாண்டில் 2,37,045 கோடியைத் தந்துள்ளன. வருமாண்டில் (15-16ல்) இது 3,17,888 கோடியாக இருக்குமெனறு பட்ஜெட் சொல்லுகிறது. இந்நிறுவனங்கள் மேலும் 70,000 கேடியைத் தர இருப்பதாகச் சொல்கிறார் நிதியமைச்சர் கடந்த பட்ஜெட்டில் 51.5 சதமாக இருந்த பங்களிப்பு, இந்தாண்டு 55 சதமாக உயர்கிறது. தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு திட்டத்தில் கடந்த ஆண்டு 2.7 சதம் வெட்டப்பட்டது.

என்றாலும் கடநத் ஆண்டு பட்ஜெட் மதிப்பீட்டை விட இந்தாண்டு பட்ஜெட் மதிப்பீடு, திட்ட செலவுக்கானதில் 1.1 லட்சம் கோடி, கிட்டத்தட்ட 19 சதம் வெட்டப்பட்டுள்ளது. இதில், மாநிலங்களுக்கான ஒதுக்கீடு 74,000 கோடியை எட்டியுள்ளது. மத்திய வரி வருவாயில் 42 சதம் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டதால், மத்திய அரசு இதனைச் செய்திருக்கலாம்.

முன்னதாக, மத்திய அரசு முதலீடு செய்த பொதுத்துறை நிறுவனங்களே, திட்டச்செலவை யேற்கின்றன. நடுவன அரசு ட்ரோல் டீசலில், லிட்டர்க்கு 4 ரூபாய் கூட்டியிருக்கும் சர் சார்ஜ் 40,000 கோடியைத் தரும். இதனைக் கொண்டே, அடிப்படைக் கட்டமைப்பிற்காக 70,000 கோடியை மத்திய அரசு செலவிடப் போவதாகச் சொல்லுகிறது. நெடுஞ்சாலைகளுக்கு 14,500 கோடியளவுக்கும் ரயில்வேக்கு 10,000 கோடியும் மற்றும் துறைமுகங்கள், விமானநிலையங்கள் என்றும் செலவிடப்படும். இதன் மூலம், தனியார் நிறுவனங்கள் வேலை வாய்ப்பு கூடும். இந்தக் கட்டமைப்பு வசதியனைத்தும், அன்னிய முதலீட்டை ஈர்ப்பதற்கான வழியிலேயே செலவிடப்படும்.

அது போன்றே Green Energy Fund என்பதறக்க, பயன்படுத்தப்படும் நிலக்கரிக்கு டன் ஒன்றுக்கான சர் சார்ஜ் 100 ரூபாயிலிருந்து 200 ரூபாயாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதன் மூலம் ஆண்டுக்கு 12,000 கோடி கிடைக்கும். கட்டமைப்பு வசதிகளில் மின்சாரமும் உள்ளடங்கி நிற்கிறது. இந்தத் தொகை அரசு சொல்லும் 2022க்குள்ளாக ஒரு லட்சம் மெகாவாட் சூரிய ஒளி மின்சார திறன் 60,000 மெகாவாட், காற்றாலை மின் உற்பத்தி 10,000 மெகாவாட் கழிவுகளிலிருந்து மின் உற்பத்தி, 50,000 மெகாவாட் சிறு புனல் மின் நிலையங்கள் என 1,75,000 திட்டங்களுக்கு செலவிடப்படும் என்று சொல்கிறார். நிதியமைச்சர் நிலக்கரியின் தேவை ஆண்டுக்காண்டு கூடுவதால் இந்த ஏழாண்டு காலத்தில் (2016-2022) 1 லட்சம் கோடியளவுக்கு இந்த சர்சார்ஜ கூடும். ஆனால் திட்டமிடப்படும் 1,70,000 மெகாவாட் (புனல் மின்சாரம் தவிர) தனியாருக்கே போய்ச்சேரும். இதற்கான மூலதனச் செலவு என்பது இன்நிலையங்களுக்கு அளிக்கப்படப்போகின்ற மானியமாகவே சென்றடையும். சூரிய ஒளி மின்சாரத்திற்கு மூலதனச் செலவில் 24 சதம் அரசு மானியமாகும். ஆனால், கூட்டப்பட்ட டன்னுக்கு மக்கள் தலையில் உட்காரும். இந்திய மக்கள் அனைவருமே தனி முதலாளிகளுக்கு மானியம் தந்துதான், மரபுசாரா மின் உற்பத்தியைச் செய்யப்போகிறார்கள். இந்த மானியம் பற்றி எந்த ஊடகமும் எழுதப் போவதில்லை.

அது போன்ற கட்டமைப்பு வசதி என்ற தரை வழிப்பாதை மேம்பாட்டிற்கு பெட்ரோல் டீசல் விலையில் லிட்டருக்கு ரூ.4/- வீதம் வசூலித்து தனியார், அன்னிய முதலாளிகளை வரவேற்கப்போகிறது”நம் அரசு”. இந்த கட்டமைப்பிற்கான (பாதைகளுக்கு) நிலப்பாதுகாப்புச் சட்டம் 2013 கூட பாதுகாப்பளிக்கிறது. Liner object அதாவது, சாலைகள், மின்சார பாதைகள், நீர்வழிப் பாதைகளுக்கு நிலம் கையகப்படுத்துவதை 2013 சட்டமே விலக்களிக்கிறது. மக்கள் பணத்தில் மக்கள் நிலத்தில், செலவழித்து அன்னிய முதலீட்டை வரவேற்கப்போகிறோம். இத்தனைக்கும் முன்னனியில், திட்டச் செலவில் பெரும் பங்ககை வகிக்கும், மத்திய பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை அரசு விற்று 41,000 கோடி ஈட்டப்போகிறது. அதுமட்டுமல்ல Strategic Disinvestment என, பொதுத்துறை நிறுவனங்களல் 28,500 கோடிக்கு தனியாருக்கு விற்கவும் போகிறார்கள். முன்னதாக வாஜ்பாய் அரசு இருந்தபொழுது பால்கோ, இந்துஸ்தான் ஜிங்க், இந்தியன் பெட்ரோகெமிக்கல் (ரிலையன்ஸீக்கு) .எஸ்.என்.எல் (டாடாவிற்கும்) விற்கப்பட்டது. பொன்முட்டையிடும் வாத்துகளுக்காக, தனியார் மயமாக்கலின் வழியாகவும், அவர்கள் “ஊக்குவிக்கும்” மானியங்களை மக்கள் தலையில் கட்டிவிட்டு மக்களுக்கான சுமூக நலமானியங்களை வெட்டிக் குறைக்கிறது. அரசு, இதன் மூலம் தான் வறுமையை ஒழிக்கப்போகிறோம் என்கிறது. நூம் கணிப்பதெல்லாம், இது வறுமையில் உள்ளவர்களை ஒழிப்பதாகும்.

Author

pesot

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

twelve + 16 =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>